انتخابات اخیر و نقاط روشن
انتخابات 22 خرداد از دو منظر امید بخش بود، یک اینکه نشان داد جمهوری اسلامی به هیچ وجه اصلاح پذیر نیست، و حتا به اصلاحاتی که توسط بخشی از بدنهی همین نظام در جریان است تن نمیدهد، این رژیم زمانی اصلاحات را میپذیرد که راهی جز آن نداشته باشد، یعنی زمانی که در آستانهی سقوط باشد. مانند زمانی که شاه صدای انقلاب مردم ایران را شنید، اما آن زمان دیگر هیچ احمقی خواستههایاش را حتا به اصلاحات ساختاری تقلیل نخواهد داد.
نکتهی دوم که بسیار جای امیدواری است، این است که نشان داد ایران مانند کشورهای غربی به یک جامعهی مراقبتی تبدیل نشده است. ایران همچنان یک جامعهی امنیتی است. و این مسئله، دلگرمی بزرگی است برای کسانی که به تغییرات اساسی میاندیشند. چنانچه در این انتخابات اصلاحطلبان پیروز میشدند، و نظام، تن به اصلاحات میداد، آنگاه این خطر وجود داشته که کشور ما نیز به یک کشور مراقبتی تبدیل شود.
در جوامع مراقبتی، نیاز نیست حکومت با تقلب کسی را از صندوق رای بیرون بکشد. بلکه رسانهها و سایر بدنهی جامعه به گونهای برنامهریزی میشوند که نهایتن مردم آن چیزی را انتخاب کنند که قبلن دمکراسی برای آنها انتخاب کرده است. در اینگونه جوامع، مردم تودههای بیشکلی هستند که در توهم آزادیشان اخته شدهاند. اما در جوامع امنیتی و ایران ما، تودهها اخته نیستند، بلکه همواره به اختگی تهدید میشوند. تودهها در جوامع امنیتی از ترس اختگی در لاک خود فرو میروند، تا فرصت مناسب فرارسد.